زلال نرگس

وبلاگی تخصصی در مورد انتظار وامامزمان(عج)




نویسنده : مريم کيانی بيدگلی ; ساعت ٢:٢۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٥/٤

دوباره ماه شعبان رسید، ماهی که در آن نورهای درخشانی پا به عالم دنیا گذاشتند و با وجود خود به جهان حیاتی دوباره بخشیدند از میان این گوهر‌های ناب هستی امام حسین علیه السلام و امام عصر علیه السلام درخشش بیشتری دارند که یکی در سوم شعبان و دیگری در نیمه ماه شعبان گیتی را با آمدنشان نورانی کردند، یکی با نگاه سرخ خویش فداکاری، از جان گذشتن برای دین و پایداری را به ما می‌آموزد و دیگری با نگاه سبزش، امید به آینده، در انتظار عدالت، به دنبال راستی و زیبایی بودن را به ما نوید می‌دهد. این دو امام گرانمایه پیوند‌های ناگسستنی با هم دارند.


امام مهدی علیه السلام در خَلق و خُلق شبیه جدش امام حسین علیه السلام می‌باشد او مانند جدش حسین علیه السلام علم و قدرت و شجاعت و سازش ناپذیری و بیعت نکردن با ظالمان می‌باشد. به دنبال برپایی حق و عدالت در سراسر جهان است. یاد امام مهدی علیه السلام تسکین بخش دل امام حسین علیه السلام و یارانش در شب عاشورا است و یاد امام حسین علیه السلام، امام مهدی علیه السلام را در شب و روز نالان قرار داده است. او که هر روز جد غریبش را یاد می‌کند و در سوگ او ماتم می‌گیرد و در انتظار روز عاشورایی است که دستور قیام به او داده شود و کار نیمه تمام جد غریبش را در برپایی دولت کریمه اهل بیت علیهم السلام به پایان برساند.


برای این‌که پیوند میان این دو را فراموش نکنیم؛ در شب میلاد امام زمان علیه السلام، شب قدر و در دعای ندبه از حسین علیه السلام یاد می‌کنیم و شعار سپاهیان حضرت مهدی علیه السلام «یا لثارات الحسین» است و حضرت مهدی علیه السلام با یاد او قیام خود را آغاز می‌کند از طرف دیگر در زیارت عاشورا، در میلاد امام حسین علیه السلام و در تعزیت روز عاشورا یاد حضرت مهدی علیه السلام را فراموش نمی‌کنیم و از خدا می‌خواهیم ما را از یاوران آن امام منتظر برای خونخواهی آن امام شهید قرار دهد.


در روایتی می‌خوانیم:


حضرت سید الشهدا علیه السلام در کربلا رو به اصحاب و یاوران خود کرد و فرمود:


جدم رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: فرزندم حسین علیه السلام در سرزمین کربلا غریبانه، تنها و با لب تشنه به شهادت می رسد هر کسی او را یاری دهد همانا مرا و فرزندش حضرت مهدی علیه السلام را یاری کرده است.[1]


اما برای ما که در کربلا حاضر نبودیم و نتوانستیم جان خود را فدای سالار شهیدان کنیم حالا چگونه می‌توانیم در زمرة یاری گران آنان باشیم؟ در پاسخ می‌توان گفت، یاری کردن را می‌توان به یاری قلبی و زبانی و عملی انجام داد.


یاری قلبی


یاری قلبی یعنی ما در دل خواهان یاری امام حسین علیه السلام باشیم و بگوییم اگر ما آن زمان حاضر بودیم آن امام غریب را یاری می‌کردیم. امام رضا علیه السلام به ابن شعیب می‌فرماید: ای فرزند شبیب اگر خوشحال می‌شوی ثواب کسانی را که در راه امام حسین علیه السلام به شهادت رسیده‌اند را ببری هر وقت او را یاد کردی بگو «یا لیتنی کنت معهم فافوز فوزاً عظیما» ای کاش با آنان بودم و به آن رستگاری عظیم می‌رسیدم.[2]


اما یاری قلبی وقتی حاصل می‌شود که ما امامان علیهم السلام و جایگاه آنان را به درستی بشناسیم و بعد از شناخت درست، ولیّ نعمت بودنشان را مورد تصدیق و پذیرش قرار دهیم. شناخت قلبی منتهی به محبت قلبی می‌شود و به دنبال محبت و علاقه یاری قلبی به وجود می‌آید.


یاری زبانی


یاری زبانی مرحله‌ای بالاتر از یاری قلبی است یعنی انسان آن‌چه را در دل به آن عقیده‌مند است بر زبان جاری کند اگر امام حسین و امام زمان علیهم السلام را در دل قبول دارد، بوسیله زبان عقیده قلبی خود را بیان کند و در پرتو اظهار زبانی ولیّ نعمت خویش را یاری کند. ما می‌توانیم با برپایی مجالس یاد اهل بیت علیهم السلام در میلاد‌ها و شهادت‌ها و در روزهایی که منسوب به آنان است و با خواندن زیارت‌ها و دعاهای منسوب به آنان به یاری زبانی آنان برخیزیم.


یاری عملی


کاملترین یاری وقتی حاصل می‌شود که انسان بعد از یاری قلبی و زبانی، با رفتار خویش در عمل، یاری‌گر امام خود باشد و اگر انسان با کردار خویش، خود را در مسیر بندگی پروردگار متعال قرار دهد و با رفتار خود دیگران را به این مسیر هدایت کند به بهترین صورت امام حسین و امام عصر علیهم السلام را یاری کرده است. هشام بن حکم در اوایل سنین جوانی وقتی که تازه بر صورتش مو روییده بود بر امام جعفر صادق علیه السلام وارد شد. امام علیه السلام او را بالاتر از همه بزرگان اصحاب خویش در کنار خود جای دادند و وقتی دیدند این کار بر سالخوردگان سنگین و گران آمده است هشام را این‌گونه معرفی فرمودند: «هذا ناصرنا بقلبه و لسانه ویده» این شخص با قلب و زبان و رفتار خود یاور ما است.[3]


در پایان یادآور می‌شویم که اگر می‌خواهیم یاری کننده امام حسین علیه السلام و امام مهدی علیه السلام در این زمان باشیم؛ بهترین کار زنده نگاه داشتن یاد آن دو امام بزرگوار در همه جا با بیان زندگی و رفتار و هدف‌ها و فضایل آنان است و بهترین راه برای این کار نشان دادن فضایل آنان در رفتار و کردار است که این بهترین شیوه تبلیغ است تا زینت و مایه سرافرازی آنان باشیم نه مایه سرافکندی و شرمساری آنان. به امید آن‌که پروردگار انسان‌ها ما را از یاوران حضرت مهدی علیه السلام برای برپایی دولت نور و عدالت و برچیدن بیداد و ستمگری قرار دهد.


پی نوشت

--------------------------------------------------------------------------------

[1] . معالی السبطین، ج1، ص208 ـ ریاض القدس، ج1، ص263.

[2] . بحار الانوار، ج44، ص286.

[3] . بحارالانوار، ج10، ص295، حد4.

[مجله امان شماره 18 : - مقالات]
 





کلمات کلیدی :شعبان و کلمات کلیدی :امام حسین(ع)